“Güç, sertlik, kuvvet, sindirmek, korkutmak, hız,…" Şiddet, dilde karşılığını bulamıyor, kısır metinlerin ve cümbüşlü bir renk skalasına benzeyen televizyonun zihinlerde açtığı boşlukta hayat buluyor. Dilde karşılığı olmayanın gittikçe incelmesi ve yokluğa karışması ihtimali, gündeliğin içinde tersine işliyor. Yola atılmış kedi ölüsü, köşe başından fırlayan eli bıçaklı biri, sevgilisiyle beraber gördüğü için kızının boğazını kesebilen baba, bir kente her gece yağan bombalar, işsiz ve aç bırakılma korkusu, anlatılamaz olanı ete kemiğe büründürüyor. Yaşanana bir isim vermek gereksizleşiyor. Hepimizi, alıştığı ve onsuz yapamadığı bir zamana sürüklüyor. Şiddetin anlatılamazlığı belki de şiddeti bir cazibe merkezi haline getirmekte। Şiddet müptelası edilmişlerin, acısını acı vererek çıkaranların, “ya bizden yanasınız,yada onlardan”cıların, Bayhan’cıların, futbolcuların zamanı. Şiddetin kitlesel bir hipnoz aracına dönüştürüldüğü bir dünya, başka bir dünya. Bıçağın sadece elma soymaya yaramadığı bir dünya.
Fotoğraflarımdaşiddeti aradım। Konu olarak şiddetin genişliğinden kaynaklı şiddetin kişisel bir okumasını yaparak, farklı biçimlerde şiddetin iz bıraktığı bedenleri fotoğrafladım। Kanırtılmış, karanlığa gömülmüş, karanlıkla boğuşan bedenler; kapatılmış, sarılmış portreler. İster açlığın diz çöktürdüğü olsun, ister darp edilmiş olsun şiddettin bedende yarattığı tahribat özde aynı. Şiddet nesnesine acı verir, aşağılar, iz bırakır ve eninde sonunda nesnesinin üzerinden kendini yeniden üretir. Fotoğraflarımda şiddet güçlü bir duygu olarak kendini göstermemekte, fotoğrafın öncesinde ve sonrasında “buradayım” demektedir. Kadrajla parçaladığım bedenin üzerinden dışarı taşan şiddet, fotoğrafa girmeyen bedenin üzerinde hüküm sürerken, aynı zamanda dışarıdan içeriyi tehdit ediyor. Böylelikle süreklilik kazanan şiddet fotoğrafın saptadığı anda kendisini göstermemekte, fotoğrafa suretini düşürmektedir। Şiddet denilen olgunun ancak küçük bir parçasını objektif altına alan bu proje benim için konuya giriş niteliğindedir.
